Cynthia 

North Holland, Netherlands

Laat de dag los, ontspan je lichaam en geef je over aan de helende stilte van de nacht.

Nederlands

Deze meditatie is bedoeld voor momenten waarop je ’s nachts wakker ligt, je onrustig voelt of bang bent. Je wordt stap voor stap begeleid om spanning los te laten en zachtheid toe te laten in je lichaam en geest.

Nachtmeditatie

Welcome, and go ahead and close your eyes. Because tonight, you don't have to go anywhere. You don't have to be anyone. And everything you've carried today, everything that's built up inside you. The words that linger, the images that were too vivid, the thoughts that keep spinning around. Everything can just sink down. As if your body is slowly letting go of the day's story. And remembering how it feels to simply be. Bring your attention to your breath. Not to change anything, but to let it carry you. Feel how the air enters, cool and gentle. And how it spreads through your chest. How your ribs rise and your lungs fill. How that breath circulates in your lungs and then leaves your body. And with the next exhale, let that breath carry a piece of your tension into the night. And with the next exhale, you also release another piece of that tension into the night. And as you lie in the darkness of this quiet space, you can feel how you are being supported. As if there is a support beneath your body that you can't see, but can feel. A field of quiet presence, that doesn't ask if you're doing it right, that doesn't measure if you're relaxed enough, but simply holds you as you are. You don't have to perform anything at this moment. You don't have to go anywhere. Let everything become heavier. Your head, your shoulders, your arms and your legs. And let the silence not sound like emptiness, but like space. Space in which you can sink. And if there is fear, let it exist as well. Don't look away from it, don't blame it for being there. Because fear is also part of being human. And in the dark, it often just wants to be acknowledged. You can look at it and say that you see it, that you feel it, but that fear is not who you are. And then you breathe again and gently release it into the night. Not to push it away, but to let it be free. Now feel how the space within you expands even more, how your breathing goes even deeper. As if your ribs are opening for something more than just air. As if something soft begins to flow beneath your chest, something you don't have to summon yourself. You are on your way to nothing, and that's why you come home. Let your head become even heavier. Let your softly closed eyes rest. There is nothing more to hold onto, nothing to control. You may now be supported. Supported by the silence, supported by your breath and by the space. Maybe you'll fall asleep soon, maybe you'll stay awake a little longer. Both are fine, because tonight asks nothing of you. It simply invites you to be truly present for one moment. To be in your body, to be in your breath. To be in your own calm. And when sleep comes, let it gently take you away. Not as an escape, but as surrender. And if it doesn't come, just lie here in this gentle presence. In this space you've created. Because even awake nights can heal, if you no longer have to leave yourself in them. You are here, and that is enough. Breathe in once more and exhale gently. And I wish you a wonderful time being in the now.

Welkom en sluit gelijk je ogen maar. Want deze nacht hoef je nergens naartoe. Je hoeft niemand te zijn. En alles wat je vandaag hebt getragen, alles wat zich in jou heeft opgestapeld. De woorden die zijn blijven hangen, de beelden die te fel waren, de gedachten die maar rond en rond blijven gaan. Alles mag naar beneden zakken. Alsof je lichaam langzaam loskomt van het verhaal van de dag. En zichzelf weer herinnert hoe het is om gewoon te zijn. Breng je aandacht naar je adem. Niet om iets te veranderen, maar om je te laten meenemen. Voel maar hoe de lucht binnenkomt, koel, zacht. En hoe deze zich verspreidt door je borstkas. Hoe je ribben omhoog gaan en je longen zich vullen. Hoe die adem daar in jouw longen circuleert en daarna jouw lichaam weer verlaat. En laat die adem bij de volgende uitademing een stuk van jouw spanning meegeven aan de nacht. En ook bij de volgende uitademing geef je een stuk van die spanning mee aan de nacht. En terwijl je ligt in het donker van deze stille ruimte, mag je voelen hoe je gedragen wordt. Alsof er onder je lichaam een bedding ligt die je niet ziet, maar wel voelt. Een veld van stille aanwezigheid, die niet vraagt of je het goed doet, die niet meet of je ontspannen genoeg bent, maar die jou eenvoudigweg vasthoudt zoals je bent. Je hoeft op dit moment niets te presteren. Je hoeft nergens heen. Laat alles maar zwaarder worden. Je hoofd, je schouders, je armen en je benen. En laat de stilte niet als leegte klinken, maar als ruimte. Ruimte waarin jij mag zakken. En als er angst is, laat haar ook maar bestaan. Kijk haar niet weg, verwijt haar niet dat ze er is. Want ook angst hoort bij het mens zijn. En in het donker wil ze vaak alleen maar erkend worden. Je mag haar aankijken en zeggen dat je haar ziet, dat je haar voelt, maar dat angst niet is wie jij bent. En dan adem je opnieuw en geef je haar met zachtheid mee aan de nacht. Niet om weg te duwen, maar om vrij te laten. Voel nu hoe de ruimte in jou nog groter wordt, hoe je ademhaling nog dieper gaat. Alsof je ribben zich openen voor iets dat meer is dan alleen lucht. Alsof er onder je borst iets zachts begint te stromen, dat jij niet zelf hoeft op te wekken. Je bent onderweg naar niets en juist daarom kom je thuis. Laat je hoofd nog zwaarder worden. Laat je ogen zacht gesloten rusten. Er is niets meer om vast te houden, niets om te controleren. Jij mag nu gedragen worden. Gedragen door de stilte, gedragen door je adem en gedragen door de ruimte. Misschien val je straks in slaap, misschien blijf je nog even wakker. Beiden zijn goed, want deze nacht hoeft niets van jou. Ze nodigt je alleen uit om één moment echt te zijn. Te zijn in je lichaam, te zijn in je adem. Te zijn in jouw eigen rust. En als de slaap komt, laat haar je dan zacht meenemen. Niet als ontsnapping, maar als overgave. En als ze niet komt, blijf dan liggen in deze zachte aanwezigheid. In deze door jou gecreëerde ruimte. Want zelfs wakkere nachten kunnen helen, als jij jezelf daarin niet langer hoeft te verlaten. Jij bent hier en dat is genoeg. Adem nog een keer in en muur rustig uit. En ik wens je een fijne tijd van het zijn in het nu.